Trudno przecenić wpływ postaci Caspara Brötzmanna na współczesną muzykę gitarową. Ten niesamowity instrumentalista swoim oryginalnym, określanym często mianem neoprymitywnego, stylem gry na gitarze od początków swojej kariery inspirował – i wciąż inspiruje – rzesze nowych muzyków odrzucających skostniały akademizm kompozycyjny i stawiających na wyzwoloną z wszelkich reguł ekspresję. Brötzmann jest porównywany do takich muzycznych osobowości jak Jimi Hendrix (zawdzięcza to podobnemu upodobaniu do ekstremalnej głośności i zręcznej manipulacji przesterami) czy Edgar Varèse, z którym łączy go przenikliwa świadomość znaczenia samej natury dźwięków. Po kilkunastu latach przerwy muzyk powrócił w chwale na sceny ze swoim flagowym projektem – Caspar Brötzmann Massaker – w którego najnowszej inkarnacji wspierają go Eduardo Delgado Lopez na basie i Danny Arnold Lommen na perkusji. Takiej muzyki nie słyszy się na co dzień – w jednym utworze formacji potrafią zdarzyć się minuty ogłuszających ataków dźwiękowych i minuty tak ciche, że usłyszeć można dotknięcia strun o gryf gitary. Psychodeliczne improwizacje łączą się tu z marszowym, masywnym rockiem a radykalny minimalizm z wręcz barokowymi i misternymi pasażami. Jest tu pierwotność i agresja, niespotykane dźwięki, niesamowite budowanie napięcia. To muzyka intuicyjna, naiwna w pozytywnym znaczeniu tego słowa – a przez to szczera i na swój sposób romantyczna. Twórczość Caspar Brötzmann Massaker brzmi jak herezja w świecie zdominowanym przez spokojne i wymuskane samplerowe brzmienia. To czysty, nieskrępowany i uwolniony żywioł. Nie bez powodu Caspar Brötzmann zyskał przydomek Demona Decybeli.