<!--:pl-->2–7.10.2012 / HELIOS NOWE HORYZONTY / WROCŁAW
<h1>02/10/2012</h1>
<strong>WE BUILT THIS CITY – </strong><strong>DOKUMENT O MUZYCE ELEKTRONICZNEJ Z KOLONII</strong><strong>
</strong>WE BUILT THIS CITY – A DOCUMENTARY ON ELECTRONIC MUSIC MADE IN COLOGNE<strong>
</strong>rok produkcji – 2006, reżyseria - Thomas Kappeller, Sebastian Züger

Kolonia jest uznawana na świecie za jeden z najważniejszych ośrodków muzycznych – najpierw była jednym z najważniejszych centrów dźwiękowego eksperymentu, a obecnie jest miejscem nadającym trendy nowej muzyce elektronicznej. Od lat 90-tych XX wieku didżeje i wytwórnie z tego niemieckiego miasta stworzyli <em>Sound of Cologne</em> – oryginalne brzmienie, które jest znane w klubach i na parkietach całego świata. Tutejsze wytwórnie – A-Musik, Kompakt, Traum, Ware czy Sonig – wciąż odkrywają nowe talenty, a sławne projekty, takie jak Mouse on Mars czy Wolfgang Voigt, przygotowują grunt dla dubiutantów w stylu Ada czy Dominika Eulberga.<em> </em>Film <em>We Built This City - A Documentary on Electronic Music Made in Cologne</em> analizuje to zjawisko i stara się odpowiedzieć na pytanie, jak Kolonia doszła do tej szczególnej pozycji. Ten zbiór wywiadów, teledysków, zapisów koncertów i rzadkich materiałów filmowych opisujących historię muzyki elektronicznej w Kolonii to niezwykły dokument przedstawiający artystyczne oblicze tego miasta – jak pochodzący z niego i związani z nim twórcy zapracowali na swój obecny status i jak, dzięki nim, kształtuje się też przyszłość elektronicznych dźwięków w ogóle. Mówi się, że <em>Sound of Cologne</em> to uczucie – fakt ten przybliżają widzom w tym filmie takie postaci i zespoły zasłużone dla tamtejszej sceny, jak Holger Czukay, Volker Müller, Mouse on Mars, Justus Köhncke, Hans Nieswandt, Areal, Auf Abwegen, iD.eology, Basswerk, Spex, The Bionaut, Donna Regina, Whirlpool Productions i wiele innych.  <a href="http://www.youtube.com/watch?v=aSYMhtZiYpU">www.youtube.com/watch?v=aSYMhtZiYpU</a>
<h1>03/10/2012</h1>
<strong>OSTPUNK! TOO MUCH FUTURE<em>
</em></strong>rok produkcji – 2006, reżyseria – Michael Boehlke, Carsten Fiebeler

<strong></strong>Punk w bloku wschodnim nigdy nie był tak wszechstronny i otwarty jak na zachodzie Europy czy w Stanach Zjednoczonych. Punk rock za żelazną kurtyną był raczej dzieckiem społeczeństwa braku i starał się przeciwstawiać „dyktaturze klasy pracującej”. Ze względu na skomplikowaną sytuację polityczną i społeczną był on odważnym eksperymentem, a jego granie wiązało się często z poważnymi konsekwencjami. O tym właśnie opowiada film <em>Ostpunk! too much future</em> – o zupełnie nieznanej, do tej pory ukrytej w  głębokim cieniu scenie punkowej z byłego NRD.
Mimo że koncept tego filmu jest bardzo prosty – sześciu byłych punkowców opowiada o swoim życiu, a ich opowieści są ilustrowane wstawkami dokumentalnymi – to wszystko tworzy razem kompleksową i interesującą historię. To opowieść o ich buncie i o tym, jak udało im się pozostać tak długo sobą wewnątrz totalitarnego systemu. Z ich słów powoli wyłania się szeroki obraz punkowej subkultury w NRD, pełnej wewnętrznego bogactwa i zróżnicowania. Ten film to nie tylko osobiste, jednostkowe historie, to nie tylko wyjaśnienie zawartego w tytule paradoksalnego jak na punk rock stwierdzenia „<em>too much future</em>” – to obraz pomijanej w tamtym czasie w mediach całkowicie muzyki, która dla wielu młodych ludzi była odskocznią od szarej, reżimowej codzienności.
<a href="http://www.toomuchfuture.de/">www.toomuchfuture.de</a>
<h1>04/10/2012</h1>
<strong>OGRÓD ROZKOSZY
</strong>GARTEN DER LÜSTE – DIE CHOREOGRAPHIN SASHA WALTZ
rok produkcji – 2007, reżyseria – Brigitte Kramer

Odnowicielka, rewolucjonistka, wizjonerka – te wszystkie określenia często pojawiają się w próbach opisu pracy jednej z najwybitniejszych choreografek i tancerek naszych czasów, Sashy Waltz. Jej spektakle, wypełnione materialną fizycznością, świadomie przesadzoną zmysłowością i metafizycznymi pytaniami potrafiły przybierać niespodziewane i zaskakujące formy – czasem były to jednoosobowe prowokacyjne występy, innym razem stawały się nowatorskimi komediami tanecznymi, a czasem ewoluowały w filozoficzne dramaty opowiedziane ruchem. Film <em>Ogród rozkoszy</em> to portret tej wybitnej artystki, ukazujący jej drogę twórczą w latach 1992-2007, w umiejętny sposób przedstawiający jej kreacyjną podróż od kameralnych produkcji po monumentalne przedstawienia operowe. Ten dokument to idealne wprowadzeni do twórczości Sashy Waltz – zawiera zwięzłe komentarze samej bohaterki i jej współpracowników na temat jej pracy i pełne magicznej atmosfery fragmenty jej spektakli. To wszystko razem czyni z tego obrazu coś więcej niż tylko informacyjny opis jej dorobku – to także zmysłowe spojrzenie wgłąb jej choreograficznej pracy. <em>Ogród rozkoszy</em> w celny sposób podsumowuje zarówno jej szczególną pracę z przestrzenią, jak i wpływ samej przestrzeni na rozwój stylistyczny jej tańca i choreografii. W tej wyczerpującej historii jej kariery i ewolucji artystycznej zobaczyć można fascynujące wywiady z Sashą Waltz i fragmenty jej wspaniałych choreografii, utrwalonych na taśmie filmowej podczas prób i przedstawień.
<h1>05/10/2012</h1>
<strong>WE CALL IT TECHNO! </strong>
rok produkcji – 2008, reżyseria - Maren Sextro, Holger Wick

Co stało się po tym, kiedy techno wywędrowało z amerykańskich klubów, by wziąć we władanie parkiety z innych stron świata? Rozwijając się równolegle do rave i acid house w Wielkiej Brytanii i imprez w wielkich halach Detroit i Chicago, niemiecka scena techno rozkwitła wraz z pojawieniem się sieci niezależnych, hołdujących zasadzie <em>do it yourself</em> promotorów, didżejów i entuzjastów, którzy korzystając z dziedzictwa industrialu i EBM, stworzyli scenę przenoszącą się jak wirus na grunt kolejnych miast – a to wszystko w czasach niestabilnego politycznego klimatu, który tylko przysłużył się do zjednoczenia tańczących mas w rytmie dudniących, szybkich bitów. To właśnie ukazuje dokument <em>We Call It Techno!</em>, przedstawiający historię tej burzliwej fazy w historii muzyki i tego momentu w dziejach, kiedy to pierwszy raz światowa popkultura znalazła się pod wpływem niemieckiej sceny muzycznej. Ten film opowieść o uczuciach, marzeniach i motywacjach, które kierowały organizatorami i bywalcami imprez w Niemczech w latach 1988-1993.
Składający się z wywiadów z kluczowymi postaciami tamtejszej sceny i wypełniony unikalnymi archiwalnymi nagraniami film to wynik pracy zagorzałych fanów i entuzjastów, którzy zjednoczyli się w przeczesywaniu ton prywatnych materiałów, należących do luminarzy zaangażowanych w rozwój niemieckiego techno. To świadectwo doświadczeń młodych ludzi, którzy poświecili swoje życie tamtemu zjawisku – to narracja o ich idealizmie, kreatywnej energii, poczuciu uczestnictwa w nowym stylu i przeświadczeniu, że ich rewolucyjna działalność jest swego rodzaju przełomem w historii ludzkości. <em>We Call It Techno!</em> to rzecz o ewolucji niemieckiej odsłony tego zjawiska – jak przeszło ono od mrocznej i wypełnionej gniewem post-punkowej elektroniki przed 1989 rokiem do pełnej radości i campu celebracji życia po upadku berlińskiego muru. To dokument nie tylko dla największych fanów niemieckiego techno – to wartościowa opowieść o historii i początkach tej masowej i zorganizowanej kultury, która rozprzestrzeniła się z niezwykła prędkością na cały świat.
<a href="http://www.myspace.com/technohistory">www.myspace.com/technohistory</a>
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=9LbtkJ2UZ6E">www.youtube.com/watch?v=9LbtkJ2UZ6E</a>
<h1>06/10/2012</h1>
<strong>THE NOMI SONG  </strong>
rok produkcji – 2004, reżyseria – Andrew Horn

W chwili obecnej jesteśmy przyzwyczajeni do wszelkich ekstrawagancji na muzycznej scenie i niewiele rzeczy jest nas w stanie zszokować i zaskoczyć. Ale tak nie było zawsze. Jednym z pionierów takiej scenicznej niezwykłości był Klaus Sperber, szerzej znany światu pod pseudonimem Klaus Nomi. Ten dziwak i oryginał, najpierw niespełniony śpiewak operowy (pracował w berlińskiej operze jako szatniarz, gdzie po skończonej pracy wychodził na pustą scenę i prezentował nieobecnej widowni swoje wokalne możliwości), a potem jedna z najbarwniejszych postaci niemieckiej i amerykańskiej bohemy artystycznej, odszedł przedwcześnie w wieku zaledwie 39 lat jako jedna z pierwszych sławnych postaci, która padła ofiarą AIDS. <em>The Nomi Song</em> opowiada całą jego historię – od pierwszych występów w teatrach, poprzez jego przeprowadzkę do Nowego Jorku, aż po współpracę z Jeanem-Michelem Basquiatem i Davidem Bowie i jego ekscentryczne koncerty na najważniejszych scenach koncertowych świata. W tym dokumencie zapoznamy się z tą barwną postacią, zobaczymy jego barwne koncerty, podczas których prezentował się zawsze w mocnym makijażu, oryginalnej fryzurze i w niezwykłych kostiumach (jego znakiem rozpoznawczym był trójkątny frak), spotkamy jego przyjaciół i współpracowników, a co najważniejsze posłuchamy jego muzyki – jedynej w swoim rodzaju mieszanki opery, synth popu, nowej fali, kabaretu i dźwiękowego eksperymentu. Ten film to portret unikalnego charakteru, wielkiego talentu i samotnego człowieka, którego kariera skończyła się tragicznie, zanim jeszcze tak naprawdę nabrała rozmachu.
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=3KiEP5Ctfk0">www.thenomisong.com
www.youtube.com/watch?v=3KiEP5Ctfk0</a>
<h1>07/10/2012</h1>
<strong>BERLIN SUPER 80 – MUZYKA I FILMY Z UNDERGROUNDU BERLINA ZACHODNIEGO
</strong>BERLIN SUPER 80 – MUSIC &amp; FILM UNDERGROUND WEST BERLIN 1978 – 1984
rok produkcji – 2005, koncepcja i realizacja – Rolf S. Wolkenstein, Toni Schifer

Berlin na początku lat osiemdziesiątych XX wieku wstrząsnął posadami kultury – i to nie tylko niemieckiej, ale trendy w tamtym czasie zapoczątkowane wpłynęły w znaczący sposób na całą scenę niezależnej kultury na całym świecie. Film <em>Berlin Super 80</em> to właśnie podróż do tamtych miejsc i w tamten czas, w świat berlińskiej subkultury, która okazała się tak wpływowa, że nawet w dzisiejszych czasach możemy spotkać twórców, którzy bezpośrednio przyznają się do inspiracji nią i sami określają się mianem jej współczesnych kontynuatorów. Ten film to nie jest po prostu nostalgiczne wspomnienie – to raczej próba podsumowania tej sceny undergroundowego Berlina sprzed kilku dekad, która charakteryzowała się niezwykłą buntowniczością i kreatywnością. <em>Berlin Super 80</em> to spotkanie z tamtą muzyką i jej twórcami, to nieoceniony dokument unikalnej atmosfery i stylu życia miasta, odseparowanego od reszty kraju murem. Ta kompilacja 18 krótkich metraży, w całości nagranych na taśmie Super 8mm przez działających w tamtym czasie eksperymentalnych twórców filmowych, składa się na obraz jednej z najbardziej niezwykłych miejskich scen muzycznych. Malaria, Reflections, Einstürzende Neubauten, Frieder Butzmann, Die Tödliche Doris – to tylko niektóre z zespołów, które można zobaczyć w tym wartościowym i fascynującym obrazie.
<a href="http://crippled.de/?cat=products&amp;subcat=130&amp;id=121">http://crippled.de/?cat=products&amp;subcat=130&amp;id=121</a><!--:--><!--:en--></p>
<!--:-->